BİZ KENDİMİZE ZULMETTİK

18 Mart 1915, Çanakkale zaferi….

Askeri ve siyasi başarı olmaktan öte inanç, azim ve yiğitlikle örülmüş bir destanın yaradılış tarihi.

O yiğitler zor şartlar altında kahramanca düşmana göğüslerini siper ettiler, geri dönmeyi hiç düşünmediler canlarını ortaya koyarak vatanı müdafaa ettiler. Toprak kanlarının rengine kızıla boyandı, gencecik eli kınalı kuzular şehadete koştu. Baba oğul birlikte sırt sırta savaştı, eşler dul, evlatlar yetim kaldı.

Aziz vatan için birçok bedeller ödendi hala da ödeniyor çünkü vatan için ölmek şerefli bir ölümdür. Ne diyordu iki cihan Nebisi Muhammed Mustafa (s.a.v)  “Vatan  Sevgisi imandandır”

 

Allah yolunda savaşan yurdu için savaşan ve öldürülen her insan şehit hükmündedir.

Peki sadece savaşta ölenler mi şehit olur?

Peygamber efendimizden nakledildiğine göre Şehit olmak veya şehitlik sevabına kavuşabilmek için öncelikle Müslüman olmak şarttır.

Bir hadis-i şerifte, “Şehit ölüm acısı duymaz, kabirde üzülmez, kıyametin dehşeti, hesap, mizan, sırat onu rahatsız etmez, doğruca cennete girer buyrulmaktadır. (Beyhaki)

Abdestli yatıp ta ölen şehittir, suda boğulan da yangında ölen, kimsesiz olarak ölen, zehirli hayvan tarafından sokularak ölen, iç hastalıklarından ölen, hamile iken ve doğumda ölen deprem de yıkıntıların altında kalarak ölen de şehittir. (Teberani)

 

Ülkemizi yasa boğan 6 Şubat Kahramanmaraş merkezli meydana gelen ve 11 ilde büyük yıkıma yol açan ve depremde hayatını kaybedenlerde inşallah şehittir.

Ölümlerin sayısı her geçen gün artarak devam ederken 6 Şubat gecesi kapkara bir gece olarak tarihin sayfalarında yerini aldı.

Türkiye’mizi yasa boğan bu afet, ocaklara ateş salarken millet olarak tek yürek, tek bilek olup depremden etkilenen vatandaşlarımızın yaralarını sarmaya seferber olduk.

Kaybedilen canları geri getiremeyiz ama geride kalanlar için hayat zor ve acı olsa da devam ediyor, onların hayatlarını kolaylaştırmaya yardımcı oluyoruz.

Günlerce ülke olarak deprem bölgelerine kilitlendik ağızlar lal oldu sustu, yerine gözyaşları konuştu.

Enkaz altına seslenen arama kurtarma ekiplerinin “Sesimi duyan var mı? “Sözleri sadece enkaz altın da kurtarılmayı bekleyen insanımıza değil, ekran başında elimiz yüreğimizde bekleyen bizlere de umut oldu. Her çıkarılan insanda hatta hayvanda kendimizden bir parça bulduk sanki kurtarılan bizim kardeşimiz, annemiz, babamız akrabamız oldu.

Şükür sesleri sevinç gözyaşları ile birlikte arş-ı alaya yükseldi. Eller semaya, diller duaya durdu. Devlet millet el ele vererek yaraları sarmaya başladı. Toplanan yardımlar jet hızıyla deprem bölgelerine gönderildi. Ailelerinin yanına sığınan vatandaşlarımıza ve başka illere ve ilçelere tahliye edilen insanlarımıza halkımız Ensar olarak evini açtı aşını paylaştı.

 

Zor bir süreçten geçiyoruz önce pandemi, ardından sel felaketi, bizlere bir kez daha gösterdi ki;

Evlatlarımız, eşlerimiz, ailelerimiz ve dahi mallarımız bizlere emanettir verende alan da yaradandır.

Yaratılış gayemizi net bir şekilde belirleyen ayetinde yüce Rabbimiz şöyle buyurur; “Cinleri ve insanları yalnızca bana kulluk etsinler diye yarattım.” (Zariyat 56)

Malın, mülkün, yazlık kışlık evin rezidansın, araban, emrinde çalışan onca insan varken bir bakıyorsun enkaz altındasın her şeyin gitmiş. Vadesi dolmayan sokağa atıyor kendini ayağında terlik, sırtında pijamaları ile.

Kimi annesiz kalmış kimi evlatsız.

Dünyaya gelişimizin gayesini Rabbimiz bizlere acı bir tecrübeyle hatırlatıyor.

Ey İnsanlar Kendinize gelin! Aksi halde kötü bir akıbet sizi bekliyor, sonunuz hüsrandır.

 

Allah’ın biz insanları deprem, sel, yangın gibi türlü musibetlerle uyarıyor. Bazılarımız bu ikazları fark etmeyecek kadar cahil veya fark ettikleri halde anlamamış görünseler de Rabbimiz bizleri açıkça ikaz ediyor.

Onun içindir ki! Daha fazla imtihana duçar olmamak için, Müslümanı, gayri Müslim’i, ateisti, deisti, kafiri…Herkesin aklına başına alıp Kuranda kıssaları anlatılan geçmiş kavimlerin akıbetleri başlarına gelmeden Allah c.c tövbe ederek bu isyanlardan, pislik batağından, şirkten, temizlenmeleri, yaratana yönelip tövbe ederek af dilememiz gerekmektedir.

Aksi halde “Rabbimiz! Şüphesiz biz kendimize zulmettik. Şayet bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen muhakkak ki hüsrana uğrayanlardan oluruz”

(A’raf-23) ayeti gereği geç kalmış oluruz.

Allah c.c bizleri affetsin görünür görünmez her türlü afetlerden, musibetlerden, belalardan korusun.

Yurdumun üzerinde dolanan kara bulutları def etsin güzel Vatanımıza yine bahar gelsin hüzünlü yüzlerimiz tekrar gülümsesin (Amin)

 

Selam ve Dua ile

Aynur YAVUZ

18.03.2023