Yakın zamanda Çorum’da geçen gerçek bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bir aile düşünün baba hasta çalışamıyor, anne ev hanımı evleri kira. Gelir düzeyleri çok düşük üç çocukları var üçü de okula gidiyor.
Orhan Veli Kanık’ın dediği gibi;
“Cep delik, cepken delik,
Kol delik, mintan delik,
Yen delik, kaftan delik,
Kevgir misin be kardeşlik! ”
Aynen durum tam da böyle.
Lise üçüncü sınıfa giden kızları, öğretmenin tavsiye ettiği kaynak ve test kitabını alamıyor.
Utanıyor, sıkılıyor ne öğretmenine ne de arkadaşlarına halini arz edemiyor.
Bir gün sınıfta bir öğrencinin test kitabı kayboluyor sınıf ayağa kalkıyor, öğretmen bütün çocukların çantasını arıyor ve test kitabı ihtiyaç sahibi kızın çantasından çıkıyor.
Sınıftaki çocukların bir bölümü kızın üzerine gidip hırsız diye itip kakıyorlar.
Genç kız utançtan ve ağlamaktan helak olmuş bir şekilde bağırıyor.
“Evet ben aldım hırsızlığın kötü bir şey olduğunu bile bile ben yaptım ama benim ailem bana test kitabı alamadı neden biliyor musunuz? Çünkü babam hasta çalışamıyor, karnımızı zor doyuruyoruz, test’ e kaynak kitaba verecek paramız yok”
Genç kız sinir krizleri geçirerek sınıfı terk ediyor, birkaç gün de utancından okula gelmiyor.
Sınıf arkadaşlarından güzel yürekli merhametli iki genç kız bu duruma çok üzülürler, Ailelerinin verdiği günlük harçlıklarını harcamayıp arkadaşlarına soru çözmesi için test kitabı almaya karar verirler
Kızlar anneleri ile paylaşırlar bu düşüncelerini. Anneleri çok duygulanır kızlarına sımsıkı sarılır tebrik eder, yanaklarından öperler. Merhametli, vicdanlı evlatları ile gurur duyarlar.
Kızlar, arkadaşları rencide olmasın diyerek biriktirdikleri harçlıklarını öğretmenlerine verirler oda uygun bir şekilde kırmadan rencide etmeden soru kitapçıklarını genç kıza verir.
Aslında öğretmen hanımda yaptığı hatayı anlayıp çok pişman olmuştur. ” Neden ben göremedim! Neden bu öğrencim ile yakından ilgilenmedim çalma eylemine kadar neden durumundan haberdar olmadım” diye vicdanı sızlar.
İki güzel kız yine boş durmazlar. Bu kez de arkadaşlarının montu ve ayakkabısı için harekete geçerler. Cuma sohbetlerine giden annelerinden arkadaşları için yardım toplamaları konusunda destek isterler.
Toplanan yardımlarla artık iyice eskimiş, rengi solmuş yer yer yırtılmış, kısa gelen montun yerine yeni bir mont ve kenarları patlamış su geçiren eski bot yerine yeni bot alarak arkadaşlarını sevindirirler.
İşte bu olay gösteriyor ki; Bir anne evlat yetiştirir, O evlat dünyayı değiştirir.
Hasan El Benna’nın dediği gibi “Bu ümmetin yarısı kadınlardan oluşur, diğer yarısını da kadınlar yetiştirir.”
Annelerin evlat yetiştirmede rolü büyüktür. Evlat annenin sırrıdır. İyilik yapmayı, yardımlaşmayı, merhameti, sevmeyi, saygı duymayı ilk öğretmeni annesinden öğrenir.
Rabbim bize Allah yolunda İslam’a öncü olacak salih, saliha evlatlar yetiştirmeyi ve hakkıyla büyütmeyi nasip etsin. (AMİN)
Selam ve Dua ile
Aynur YAVUZ
