HAYATA NASIL BAKARSAN ÖYLE GÖRÜRSÜN
BİR YUVANIN TEMELİ: SADAKAT VE GÜVEN Uzun zamandır köşe yazılarıma ara vermiştim. Hac dönüşü, yoğun geçen günlerin ardından güzel bir yazıyla yeniden okurlarımın karşısına çıkmak istedim. Lakin etrafımda cereyan eden bazı olumsuzlukları görüp duyunca, her ne kadar tatsız bir konu olsa da aile hayatımızı yakından ilgilendiren bu meseleye değinmenin gerekli olduğunu düşündüm. Evet sevgili dostlar……
Bazı acılar tarihte kalmaz; Vicdanlarda yaşamaya devam eder. Üzerinden asırlar geçse de kalplere, beyinlere, ruhlara kazınan bu acı asla dinmez. Kerbelâ da onlardan biridir. Takvimler değişir, nesiller yenilenir, şehirler büyür… Ama bazı hadiseler vardır ki insanlığın ortak hafızasına kazınır. Kerbelâ da işte böyle bir hadisedir. Bu topraklarda kimi Kerbelâ’yı matemle anar, kimi hüzünle yad eder….
GEÇMİŞE DOĞRU BİR HAC YOLCULUĞU Geçmişte kısa bir zaman yolculuğuna çıktım. Bugün Mekke’de, otelimizin serin odasında dinlenirken aklıma şu soru geldi: Acaba yıllar önce hacca gelen insanlar neler yaşıyordu? Bizler bugün Diyanet İşleri Başkanlığının titizlikle hazırladığı bir organizasyonun içindeyiz. Allah emeği geçenlerden razı olsun. Hacıların her ihtiyacı düşünülmüş. Mavi yelekli görevliler adeta kanatsız melekler gibi…
Yollar insan seli… Dillerde telbiye, yüreklerde Peygamber aşkı… Milyonlarca insan aynı duada, aynı heyecanda buluşuyor bugün. Beyaz ihramların arasında yürürken insan dünyayı, makamı, unvanı unutuyor. Herkes sadece kul… Herkes Allah’a yönelmiş bir yürek… Dün telbiyeler ve salavatlar eşliğinde Arafat’a ulaştık. Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından hacı adayları için hazırlanmış çadırlarımıza yerleştik. Açıldığında yatağa dönüşen tek kişilik…
“Lebbeyk, Allâhümme Lebbeyk… Lebbeyke lâ şerîke leke lebbeyk… İnne’l-hamde ve’n-ni’mete leke ve’l-mülk, lâ şerîke lek…” Buyur Allah’ım buyur… Çağırdın geldim… Nasip ettin geldim… İçimde yıllardır büyüttüğüm hasreti, senin evine bakarak dindirmeye çalışıyorum… Uzun ve meşakkatli bir yolculuğun ardından gece vakti Mekke’ye ulaştık. Kâbe’yi uzaktan ilk gördüğüm an gözyaşlarım sel oldu. Meğer insan bir yeri bu…
Bir Ramazan-ı Şerif’i daha geride bırakırken, bu yıl gönlümüze düşen izlerin bambaşka olduğunu hissettik. Sanki eski Ramazanların o özlenen iklimi yeniden aramıza döndü… Sokaklarda, evlerde, camilerde aynı ruh, aynı teslimiyet, aynı huzur vardı. Yer gök “Allah” nidalarıyla yankılandı; kalpler aynı duada birleşti. 7’den 70’e herkes bu mübarek ayın kıymetini bilmenin gayreti içindeydi. Okullar, sınıflar süslendi….
Read More “Yer Gök ‘ALLAH’ dedi; Eski Ramazan Ruhu Geri Döndü” »
Bir öğretmen daha toprağa verildi. Bir sınıfın kapısı artık onsuz açılacak. Bir annenin duası yarım kaldı. Okul dediğimiz yer, bilginin olduğu kadar merhametin de mekânıydı. Çocuklarımızı güvenle emanet ettiğimiz, “eti senin kemiği benim” diyerek teslim ettiğimiz öğretmenlerimiz; bir evladın hayatına yön verirken kendi hayatlarını ortaya koyuyordu. Peki ne oldu bize? Her acı olaydan sonra aynı…
Read More “Bir Öğretmenin Ardından – Gençlik Nereye Gidiyor?” »
Bir Canın Çığlığına Sessiz Kalınmaz, Çünkü Vicdan Uyumaz Az yaşa, çok yaşa… Ama hepimiz bir gün öleceğiz. Kimimiz hastalıktan, kimimiz kazadan, kimimiz de yatağında son nefesini verecek. Hayvanlar için de öyle. Onların dünyasında güçlü olan güçsüzü alt eder. Ama bu gerçeği bilmek, o acıyı görmeyi kolaylaştırmıyor. Dün gece apartmandan gelen köpek havlamalarıyla yerimden fırladım. Merdiven…
Bir çocuğun sevinciyle insanlığın utancı aynı kareye sığmaz… Bir video düştü önüme… Gazze’de bir baba, elinde çiğ bir tavukla bombalarla yıkılmış, duvarları paramparça olmuş bir binadan içeri giriyor. Karşısında, günlerdir aç olan çocukları var. Tavuğu görünce sevinçten çığlık atan o miniklerden biri hemen secdeye kapanıyor, Allah’a şükrediyor. Bir diğeri, babasının elinden tavuğu alıp “Nihayet, en…
Gazze’ye doğru yola çıkan Sumud filosunun hikâyesi aslında denizlerdeki bir yolculuktan çok, insanlığın vicdanındaki yolculuktur. Gemiler eskiydi, küçüktü, çoğu yelkenliydi. Çünkü niyet başkaydı: İsrail bu gemilere el koyduğunda, geride büyük kayıplar olmasın diye en riskli, en eski teknelerle çıkıldı yola. Bir aydan fazla süren yolculuk, konfor değil sabır isteyen bir yolculuktu. Gemilerde teknik arızalar yaşandı,…
