Bir Ramazan-ı Şerif’i daha geride bırakırken, bu yıl gönlümüze düşen izlerin bambaşka olduğunu hissettik.
Sanki eski Ramazanların o özlenen iklimi yeniden aramıza döndü…
Sokaklarda, evlerde, camilerde aynı ruh, aynı teslimiyet, aynı huzur vardı.
Yer gök “Allah” nidalarıyla yankılandı; kalpler aynı duada birleşti.
7’den 70’e herkes bu mübarek ayın kıymetini bilmenin gayreti içindeydi.
Okullar, sınıflar süslendi. Çocukların gözlerinde Ramazan’ın heyecanı parladı. Camiler doldu, taştı. Saf saf omuz omuza verilen o güzel manzara, birlik ve beraberliğin en saf haliydi.
Paylaşmanın, sabrın, şükrün ne demek olduğunu bir kez daha hatırladık.
Ama bir yanda da içimizde dinmeyen bir sızı vardı…
Ortadoğu’da yükselen ateş, yüreklerimizi dağlamaya devam ediyor.
Her haber, her görüntü insanlığın vicdanına düşen ağır bir yük gibi.
Dualarımız sadece kendimiz için değil, zulmün gölgesinde kalan, mazlumun yanında olan herkes içindi.
Diliyoruz ki o ateş büyümeden sönsün…
Mazluma uzanan eller kurusun.
Hiçbir anne evlatsız, hiçbir çocuk yetim ve öksüz kalmasın.
Bu acılar dalga dalga yayılmasın, ülkemize ulaşmasın.
Çünkü biliriz ki bir yerde yanan ateş, insanlığın ortak yüreğini yakar.
Ramazan bize sadece aç kalmayı değil, fakirin halini düşünmeyi, empati yapmayı öğretti. Bir lokmanın kıymetini, bir duanın gücünü, bir selamın sıcaklığını hatırlattı.
Şimdi geriye dönüp baktığımızda, bu Ramazan’ın mürekkebiyle yazılan satırlar şunu söylüyor:
İnsanlık hâlâ umut taşıyor…
Kalpler hâlâ aynı duada buluşabiliyor…
Rabbim; tuttuğumuz oruçları, yaptığımız ibadetleri, ettiğimiz duaları kabul eylesin.
Birliğimizi, beraberliğimizi daim kılsın.
Bizleri huzurla, sağlıkla, merhametle nice Ramazanlara ulaştırsın…
Hayırlı Bayramlar
Selam ve Dua ile
Aynur Yavuz
