ŞEHİT ÖĞRETMENLERİMİZE

Öğretmen denince, teröristlerce şehit edilen Aybüke ve Necmettin öğretmen gelir gözlerimin önüne.

Sadece onlar mı?

Değil elbet. Görevi başında şehadete koşan askerimiz, polisimiz, öğretmenlerimiz, savcılarımız ve sivil halk.

Yüreğimiz yanar, gözlerimiz dolar, boğazımıza bir yumruk oturur canımız yanar. Lakin bu iki şehit benim yüreğimi sürekli kanatır durur.

Elbette takdiri ilahi ömürleri o kadarmış, Rabbimizden gelen baş göz üzerine. Lakin ailelerinin yerine kendimi koyuyorum üzülüyorum yüreğimin sızlamasına, yanmasına engel olamıyorum.

Nice sıkıntılarla, zorluklarla gözünden bile sakınarak büyüttüğün evladını, okutuyorsun mesleklerin en kutsalı öğretmen oldu diye seviniyorsun. Hele birde atanıp kurada hiç bilmediği uzak ücra köyü çekmesine rağmen görev kutsaldır, Bayrağımızın dalgalandığı her yer Vatan toprağıdır diyerek eline bavulunu verip gözlerin yaşlı evladını tek başına Allaha emanet edip yolcu ediyorsun.

Evladın alıştığı her şeyi geride bırakarak zor şartlar altında bir göz odadan ibaret olan okuluna geldiğinde önce afallıyor sonra okul kapısında gözleri ışıl ışıl umutla gülümseyen çocukları görünce bütün zorlukları bir kenara bırakıyor. Evinde ömrü boyunca soba yakmamış yemekleri önüne gelmiş çamaşırı yıkanmış çocuğun o öğretmen bir göz odada soba yakmayı da öğreniyor, çamaşır bulaşık yıkamayı da. Yeri geliyor okulun tuvaletini bile temizliyor.

Büyükşehirler ve ilçelerde ki gibi okullarda konfor yok.Yağan yağmurlarda dam akıyor, Kışın yoğun karda yollar kapanıyor. Canın sıkıldığında hasta olduğunda anne çorbası yapanında yok, yaslanacak bir annenin omzu da yok.

Siyaset yaptığım dönemlerde Urfa’nın köy okullarına kırtasiye ve kıyafet yardımı götürmüştük. Hiç unutmam gittiğimiz ikinci ya da üçüncü okuldu. Gözlerimiz Okul bahçesinde bizi karşılayacak öğretmen arar iken bahçenin en uzak köşesinde tuvalet olduğunu tahmin ettiğimiz küçücük bir yerden ayağında lastik çizme, gömleğinin kolları bileklerine kadar sıvalı genç bir delikanlı yanımıza geldi. Bu genci okulun hizmetlisi sanıp, bu gence okulun Müdürü veya öğretmeni ile görüşmek istiyoruz dediğimizde gencin;

“Buyurun okulun hem müdürü hem de öğretmeni benim” demesi bizleri hem şaşırtmış hem de hayretler içerisinde bırakmıştı. Öğretmen bizden kısa bir süre müsaade isteyip geri döndüğünde lastik çizmelerini çıkarmış, ayakkabılarını giymiş, gömleğinin kollarını düğmelemiş, kravatını boynuna takmış bir öğretmen sıfatına bürünüp karşımıza gelmişti. Tek odalı sınıfta ortada bir odun sobası, çocukların çoğunda okul kıyafeti bile yok, damı delik bir sınıfın içinde çocuklara eğitim veriyor onları hayata hazırlıyordu.

“Sabah ilk iş okula gelirken çocukların yanlarında getirdikleri odunlarla sobayı yakıyorum sonra üzerinde kaynayan güğümden bazen çocuklara çay yapıyorum bazan sobanın üzerinde mısır patlatıyorum, kestane pişiriyorum her gün bir kere de tuvaletleri temizliyorum ben bu okulun hem Müdürü hem öğretmeni hem de hizmetlisiyim” demesini yıllarca unutamadım.

Tıpkı bu öğretmen gibi anasının nazlı kızı Aybüke de soba yaktı, eli ile çay demledi çocuklara. Her birine ayrı ayrı sarıldı öptü kokladı. Peki sonunda nemi oldu hain bir terör kurşunu geldi onu, Necmettin’i, Neşe’yi Hüseyin’i Mustafa’yı Dilay’ı, Ayşenur ve daha nice öğretmenleri şehit etti. Gencecik fidanları hayatlarının baharında soldurdu gitti.

Tek suçları öğretmen olmak çocukları geleceğe hazırlamaktı.

24 Kasım Öğretmenler gününde hüzün dolar yüreğime. Yaşasalardı eğer onlarında çiçekler ellerinde olacaktı, kabirlerinin üzerinde değil. Mekanlarınız cennet olsun cennet bahçelerinin çiçekleri sizin olsun huzur içinde uyuyun kanınız yerde kalmayacak bundan emin olun.

Tüm Şehitlerimize rahmet ve minnet ile

Aynur Yavuz